Το πρόβλημα είναι οτι δεν υπάρχει δημοκρατία ή μήπως το αντίθετο

Σαν εθνικιστής δεν μπορώ να βλέπω φως για λύση μέσα σε συζητήσεις αστών δημοκρατών. Ακόμα δεν έχουν εντοπίσει το πρόβλημα της ανθρώπινης κοινωνίας, πως είναι δυνατόν να το λύσουν. Απο τα ραδιόφωνα και την τηλεόραση μέχρι τις συζητήσεις στις καφετέριες ακούω να κατηγορούν τους φασίστες που εκμεταλλεύονταν οικονομικά χώρες τους νέους Χίτλερ που καταδυναστεύουν τους ανθρώπους σε όλο τον πλανήτη και ειρωνικά σχόλια για δήθεν δημοκράτες. Με λίγα λόγια, η σκέψη όλου του πλανήτη είναι να βρει λύση ενάντια στην φασιστική απειλή και να γίνει κάθαρση από φορείς της, στην αγνή και καημένη δημοκρατία. Για να αρχίσει να υπάρχει μια ελπίδα εξόδου απο την παγκόσμια κρίση οικονομική, ηθική και πολιτισμική, πρώτα να συμφωνήσουμε σε κάτι. Αυτοί που μας έφεραν σε αυτό το σημείο είναι οι νικητές του Βππ και οι πολιτικές τους βάση της δημοκρατίας και του καπιταλισμού που είναι βασικός παράγοντας των δημοκρατιών. Ας ελπίσουμε και ας αγωνιστούμε όχι με υπομονή αλλά με επιμονή για να είναι η Ελλάδα αυτή που θα γραφτεί ξανά στην ιστορία ως ο καταλύτης που έβαλε φωτιά και εκτίναξε τις φλόγες της Λαϊκής Εθνοκοινωνικής επανάστασης στην Λευκή Ελεύθερη Ευρώπη και σε όλο τον πλανήτη για να απελευθερωθεί ή τουλάχιστον ας καεί να γίνει στάχτες.

Κιλκίς 9 Νοεμβρίου 1944 7.342 νεκροί.

Το Κιλκίς για το ΕΑΜ ΕΛΑΣ ήταν κομβικό σημείο λόγω της γειτνίασης του με συμμάχους μπολσεβίκους όπως η Βουλγαρία και η Γιουγκοσλαβία. Όλοι στην περιοχή είχαν ακούσει οτι το 13 Σύνταγμα του ΕΑΜ ΕΛΑΣ και μεγάλη δύναμη του ΕΛΑΣ απο Τρίκαλα, Τύρναβο , Καρδίτσα, Λάρισα κλπ θα έρθουν στο Κιλκίς για να το καταλάβουν.
Από τα τέλη του Οκτωβρίου υπήρχαν πληροφορίες οτι κάθε βράδυ ένοπλες ομάδες συμμοριτών του ΕΛΑΣ μπαίνουν στην πόλη του Κιλκίς όπου και τους δέχονται στα σπίτια τους κομμουνιστές ντόπιοι αλλά και ουδέτεροι ντόπιοι υπό την απειλή για σφαγή των οικογενειών τους σαν δωσίλογοι στους Γερμανούς( γνωστή προβοκατόρικη κατηγορία των συμμοριτών για όσους δεν ήταν ΜΑΖΙ τους).
Ο Εθνικός στρατός όπου ήταν απασχολημένος σε άλλα σημεία της πατρίδος μας, έστειλε αξιωματικούς του στρατού του να οργανώσουν ομάδες εθνοφυλακής για να υπερασπιστούν τα χωριά που δεν έδιναν γη και ύδωρ στα σκυλιά του Στάλιν.
Στο Κιλκίς την εθνοφυλακή αυτή την οργάνωσε ο Υπολοχαγός του Εθνικού στρατού Παπαδόπουλος Κωνσταντίνος με καταγωγή από το χωριό Μουριές του Κιλκίς. Σε βοήθεια του Παπαδόπουλου έσπευσαν δυνάμεις του Αντών Τσαούς(Αντώνης Φωστηρίδη ), ο Γουτζά Μπαζάχ από το χωριό Κούκος Πιερίας καθώς και αρκετοί άνδρες από την Κρύα βρύση Γιαννιτσών αλλά και ο Πόντιος Καπετάν Λαζίκ με τους άνδρες του. Οι ένοπλοι με εμπειρία στην μάχη ήταν περίπου 6.000 του Παπαδόπουλου και οι άνδρες των αρχηγών που ανέφερα ποιο επάνω που όλοι μαζί δεν ήταν πάνω απο 200. Μαζί με όλους αυτούς ήταν και 9.000 πολίτες πατριώτες οι οποίοι έσπευσαν να βοηθήσουν για την άμυνα της πόλης του Κιλκίς. Όλοι μαζί οι Έλληνες πατριώτες που θα πολεμούσαν με το πλευρό του Εθνικού στρατού ήταν περίπου 15.000. Το πρωί της 6ης προς 7ης Νοεμβρίου πληροφορίες ήρθαν στον Παπαδόπουλο οτι οι δυνάμεις των συμμοριτών που ανεβαίνουν από Θεσσαλία είναι περίπου 30.000 καλά οπλισμένοι και οργανωμένοι, με ιππικό, πεζικό αλλά και ένα σύνταγμα Βουλγάρων ολμιστών και με συνεχή ανεφοδιασμό από τους Παρτιζάνους Γιουγκοσλάβους. Ο Παπαδόπουλος συνδυάζοντας τις πληροφορίες αυτές με τις πληροφορίες που είχε για τις δυνάμεις τους ΕΛΑΣ που κατέλαβαν άλλες πόλεις και την τύχη των αιχμαλώτων τους, δίνει εντολή να ετοιμαστούν για αναχώρηση και να οχυρωθούν στα βουνά του Κιλκίς. Έβγαλε έναν πρόχειρο λόγο και είπε τα παρακάτω '' Έλληνες πατριώτες, τα βουνά μας έσωσαν στις μάχες με τους Γερμανούς, τα βουνά θα μας σώσουν και στις μάχες με τα κόκκινα σκυλιά, στρατός οργανωμένος και εξοπλισμένος αυτοί, αγρότες εμείς. Στο Κιλκίς δεν μπορούμε να οχυρωθούμε γιατί έχουν μπει ήδη μέσα περίπου 1000 δικοί τους και θα τρώμε σφαίρες από μπροστά και από πίσω. Στα βουνά λοιπόν αντάρτες να γίνουμε, μέχρι να έρθει η ώρα μας'' Όλοι σχεδόν δέχτηκαν. Τότε κάποιος είπε οτι υπάρχουν μερικοί στρατιώτες του Εθνικού στρατού στο νοσοκομείο. Ο αρχηγός του αποσπάσματος απο το Νεο Αγιονέρι(Χατζησάββας Κωνσταντίνος) είπε οτι εκεί είναι ο υπασπιστής του τραυματίας(Γαϊτανίδης Χρήστος), αλλα τον ξέρει τόσο καλά που αν άκουγε την συζήτηση του να μείνουν και να σκοτωθούν 15.000 για να μη πέσουν στα χέρια του εχθρού 12 ετοιμοθάνατοι θα είχε εκραγεί από οργή. Πολλοί άλλοι είπαν τα δικά τους υπέρ του να παραμείνουν και να πολεμήσουν στο Κιλκίς. Τελικά Ο Παπαδόπουλος παρέμεινε στις Μουριές(πρόποδες του βουνου), έτοιμος να οπισθοχωρήσει στα βουνά αν ο ΕΛΑΣ έκανε να έρθει προς αυτούς. Όλοι οι υπόλοιποι μιας και υπήρχε διχογνωμία παρέμειναν στον λόφο της Κρηστώνης 7 χιλιόμετρα απο την Πόλη του Κιλκίς. Τα αποσπάσματα του Ν.Αγιονερίου Κ.Αποστόλων και μερικά μικρότερα, πήγαν στον λόφο του Αγίου Γεωργίου (Σημερινό στρατόπεδο Καμπάνη) και οχυρώθηκαν στην κορυφή για να πέσουν τουλάχιστον δύσκολα. Την 9η Νοεμβρίου του '44 η μάχη ξεκίνησε. Οι 7.400 εθνοφύλακες που ήταν με τον Εθνικό στρατό οχυρώθηκαν στον λόφο της Κρηστώνης (Λόφος 44 με την στρατιωτική του ονομασία). Οι συμμορίτες του ΕΛΑΣ περικύκλωσαν τον λόφο και άρχισαν να βάλουν με το πυροβολικό και τους Βούλγαρους ολμιστές. Οι 7.400 πατριώτες μπήκαν στα ορύγματα που είχαν ετοιμάσει και από εκεί έριχναν βολές με τον ελαφρύ οπλισμό που διέθεταν. Ο Γουτζά Μπατζάχ έκανε μια αιφνιδιαστική επίθεση όπου και βγήκε στα μετόπισθεν των Βουλγάρων ολμιστών και τους ανάγκασε να παρατήσουν τα στοιχεία των όλμων και να πολεμήσουν σώμα με σώμα. Οι δυνάμεις του καπετάν Λαζίκ και των ανδρών του Αντών Τσαούς χτυπούσαν με μεγάλη επιτυχία τον εχθρό και με πολύ λίγες απώλειες λόγω της εμπειρίας αλλά και της καλύτερης γεωγραφικής θέσης τους επάνω στον λόφο.
Σε 3 ώρες τα πολεμοφόδια των Πατριωτών τελείωσαν.
Στην τελευταία εξόρμηση και την σφαγή των Βουλγάρων ο Γουτζά Μπατζάχ τραυματίζετε σοβαρά. Λέει στον Υπασπιστή του και κουνιάδο του να τον σκοτώσει για να μη πέσει στα χέρια του εχθρού. Εκείνος δεν μπορεί να το κάνει και τελικά αυτοκτονεί μόνος του.
Η παράδοση είναι μονόδρομος μιας και δεν διαθέτουν πλέον ούτε πέτρες να τους πετάξουν. Πολλοί αυτοκτονούν για να μη τους πιάσουν οι συμμορίτες. 36 Είναι οι νεκροί των πατριωτών μετά απο την μάχη. Εκατοντάδες οι νεκροί συμμορίτες και κυρίως οι Βούλγαροι.
7.400 περίπου θα πιαστούν αιχμάλωτοι, ανάμεσα τους και παιδιά 15 ετών.
Τα αποσπάσματα που είχαν ανέβει στον Λόφο του Αγίου Γεωργίου πολεμάν μέχρι τελευταίου οι νεκροί είναι περίπου 250 εκεί. Στο προαύλιο του νοσοκομείου ο ΕΛΑΣ μπαίνει για να στήσει το πρώτο του αρχηγείο μέχρι να εγκατασταθεί στο εκει 13 σύνταγμα που πλέον τους ανίκει.
Ο Γαϊτανίδης Χρήστος απο το Ν.Αγιονέρι Κιλκίς που ήταν τραυματίας με μεγάλο τραύμα απο θραύσμα οβίδας στην κοιλιακή χώρα, νοσηλευόταν στον δεύτερο όροφο του νοσοκομείου με καμιά 10αριά ακόμα πατριώτες. Το πολυβόλο του το έχει δίπλα του. Μαζί του έχει και δέκα σειρές με σφαίρες με 100 σφάιρες η κάθε μία. Βλέπει απο το παράθυρο τους χιλιάδες αιχμαλώτους να οδηγούνται μέσα στην πόλη και απο μέσα τους να διαλέγουν όσους φορούσαν στρατιωτική στολή να τους περνάν απο ένα μίνι δικαστήριο 2 ατόμων που καθόταν σε ένα παγκάκι του Νοσοκομείου και είχαν ένα σχολικό θρανείο μπροστά τους. Μετά το μίνι δικαστήριο τους πυροβολούσαν πίσω από το αυτί τους έπερναν τις στολές τις μπότες και ότι είχαν στις τσέπες και τους πετούσαν σε έναν λάκκο που είχε ανοιχτό στο ρεματάκι δίπλα από το Νοσοκομείο και πετούσαν τα σκουπίδια. Πήρε το όπλο του το έστησε στο περβάζι του παραθύρου του και άρχισε να αδειάζει τις σειρές με τις σφαίρες την μία μετά την άλλη στους συμμορίτες που μεθυσμένη απο την νίκη τους είχαν αράξει κάτω απο τις σκιές των δέντρων. Πρόλαβε να τελειώσει 8 απο τις 10 πριν χάσει τις αισθήσεις του απο την ακατάσχετη αιμορραγία του τραύματος του που άνοιξε ξανά με τον αγώνα που έκανε για να προλάβει όποιον πήγαινε να μπει στο προαύλιο του νοσοκομείου. Οι συναγωνιστές του τον πήραν και τον έβαλαν σε ένα κρεβάτι πριν προλάβουν να ανέβουν επάνω οι συμμορίτες και δουν ποιος έριχνε από το παράθυρο. Τους απειλούσαν με θάνατο αλλά κανένας δεν υπήρχε περίπτωση να μιλήσει. Η προϊσταμένη των νοσοκόμων τους έδειξε τον Γαϊτανίδη και ένας αξιωματικός των συμμοριτών τον πυροβόλησε στο κεφάλι. Δεν είναι σίγουρο οτι ζούσε πριν τον πυροβολήσει. Φεύγοντας ευχαρίστησε την συντρόφισσα προϊσταμένη και διέταξε να εκτελέσουν όλους τους τραυματίες του θαλάμου που δεν συνεργάστηκαν, όπως και έγινε. Στην μάχη του Νοσοκομείου όπως είναι γνωστή έχασαν την ζωή τους 280 συμμορίτες απο τα πυρά του Γαϊτανίδη.
Οι 7.500 αιχμάλωτοι οδηγήθηκαν σε 3 αποθήκες μέσα στο Κιλκίς.
Στις δυο καπναποθήκες του Σιδηρόπουλου στην μία του Φίξ και στον τότε κινηματογράφο. Έξω από την κάθε μία είχε στηθεί μια ράμπα ξύλινη και απο κάτω υπήρχε πλήθος κομουνιστών απο το Κιλκίς αλλα και των στρατιωτών του ΕΛΑΣ. Περνούσαν απο επάνω έναν έναν όλους τους αιχμαλώτους και τους διαπόμπευαν.
Σε κάποια στιγμή επάνω στην ράμπα είχαν περίπου 20 παιδιά απο 15 έως 25 ετών. Ο Φρούραρχος των συμμοριτών είπε οτι δεν πειράζουν παιδιά αυτοί και πως θα τους αφήσουν ελεύθερους. Τότε κάποιος Τεκελίδης απο το Ν.Αγιονέρι απο κάτω φώναξε'' τον αδερφό μου τον έχετε αιχμάλωτο και τα παιδιά των καπεταναίων θα τα αφήσετε ελεύθερα;'' Έδειξε τον Μελέτη Χατζημελετίου φοιτητή της Ιατρικής σχολής Θεσσαλονίκης με καταγωγή απο το Ν.Αγιονέρι ετών(24) ( ήταν ο γιατρός του αποσπάσματος του Ν.Αγιονερίου) έδειξε και τον Κλήμη (Κλήμεντο) Χατζησάββα ετών 17. Γιος του Κωνσταντίνου Χατζησάββα αρχηγό του αποσπάσματος του Ν.Αγιονερίου που έπεσε με το απόσπασμα του στον λόφο του Αγίου Γεωργίου.
Τα 20 παιδιά οδηγήθηκαν σε παρακείμενο ρέμα και τους έβγαλαν τα ρούχα και αφού τους έκοψαν τα αυτιά, τις μύτες, τα δάχτυλα και τους έβαλαν στις πληγές αλάτι, τους έκοψαν έναν έναν το λαιμό σαν αρνιά τους έκοψαν το κεφάλι και τους έβαλαν το κεφάλι ανάμεσα στα πόδια τους με τα γεννητικά τους όργανα στο στόμα, όπως και όλους τους επικεφαλής των αποσπασμάτων της εθνοφυλακής από κάθε χωριό(όπως και τους βρήκε ο Εθνικός στρατός λίγο καιρό μετά σε ομαδικούς τάφους - ρέματα). Όλοι οι υπόλοιποι αιχμάλωτοι εκτελούνταν 300 κάθε μέρα από κάθε αποθήκη, και 100 απο τον κινηματογράφο που ήταν λιγότεροι, περίπου 1000 την ημέρα δηλαδή. Οι εκτελέσεις γινόταν σπάνια με πυροβολισμό. Αξίνες, τσεκούρια, δρεπάνια, κονσερβοκούτια και ξυράφια είχαν την τιμητική τους. Μέσα σε λιγότερο από 10 ημέρες 7.342 αιχμάλωτοι πολέμου Έλληνες σφαγιάσθηκαν και τους πέταξαν σε 4 διαφορετικά ρέματα στα ανατολικά της πόλης του Κιλκίς. Πολλοί απο τους νεκρούς δεν μπόρεσαν ποτέ να βρεθούν η να αναγνωριστούν μιας και δεν είχαν κεφάλια ή ήταν πολτοποιημένα με βαριοπούλες. Μετά από αυτήν την σφαγή ακολούθησαν οι απαγωγές των οικογενειών των αγωνιστών Ελλήνων με πολλούς ακόμα νεκρούς γυναίκες και παιδιά που δεν έχουν προσμετρηθεί στον αριθμό που αναφέραμε παραπάνω.
Είναι εύκολο να καταλάβει κανένας και τα κίνητρα αλλά και την ηθική των συμμοριτών αλλά και των πατριωτών. Ο ένας αγωνιζόταν για να σώσει το σπίτι του και την πατρίδα του από την Σοβιετική καταπίεση. Ο άλλος πολεμούσε για την κόκκινη ιδεολογία του και για προσάρτηση της Μακεδονίας μας και της Θράκης στο ανατολικό μπλοκ. Βέβαια το ΚΚΕ έχασε τον πόλεμο, αλλά έχυσε τόσο αίμα σε τέτοιες μάχες που αν και δεν δέχεται έθνη σημαίες και ιδανικά, για την ιδεολογία του πήρε τα όπλα και έβαψε την Ελλάδα με αίμα.

Χαρακτηριστικό περιστατικό είναι οτι όταν ο Εθνικός στρατό μπήκε στο Παλαιό Αγιονέρι οπου στο δημοτικό σχολείο του έκαναν λιγο καιρό πριν εκτελέσεις οι συμμορίτες, μια απο τις γυναίκες συμμορίτισσες πετάχτηκε έξω με το όπλο της μπροστά σε μια διμοιρία Ελλήνων στρατιωτών και νομίζοντας οτι είναι συμμορίτες φώναξε '' Εδώ σύντροφοι, εδώ φυλάμε τους φασίστες που είναι για εκτέλεση'' Μετά είδε οτι φοράνε τα εθνόσημα και έστρεψε το όπλο της για να ρίξει στους στρατιώτες και με μια ριπή ο Λοχίας πεζικού Ευθυμίου Νικόλαος της έκοψε το μισό κρανίο και εισέβαλαν στο δημοτικό σχολείο οπου σε μια αίθουσα είχαν δεκάδες παιδιά και γυναίκες έτοιμα για εκτέλεση.

Αυτό που έγινε στο Κιλκίς κάνει την πηγάδα του Μελιγαλά να μοιάζει με πταίσμα. Η απόκρυψη του όμως απο Εθνοπατέρες δεξιούς ''Πατριώτες'' Καραμανλήδες, Μητσοτάκιδες, Καρατζαφέρηδες αλλα και Κιλκισιώτες πολιτικούς '' ακροδεξιούς΄΄ Όπως ο Κωνσταντίνος Κιλτίδης είναι κακούργημα και μάλιστα χωρίς κανένα ελαφρυντικό και με 7.342 μάρτυρες κατηγορίας. Καλούμε όλους τους Ελληνες πατριώτες στις 06 Νοεμβρίου 2011 να προσέλθουν στην τελετή μνήμης των πεσόντων μαχητών και αιχμαλώτων στον Λόφο 44 της Κρηστώνης για να ενώσουν με εμάς την φωνή της οργής τους στα συνθήματα μας, να δώσουμε ένα ισχυρό μήνυμα στους πουλημένους και προδότες του έθνους, που είναι πατριώτες μόνο στο 8ωρό που παίρνουν μισθό.

Χ.Κ.Χ
ΠΥΡΗΝΑΣ ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ ΚΙΛΚΙΣ

Δεν ποντάρουμε την αξιοπρέπεια μας.

Την Πέμπτη 1 Σεπτεμβρίου 2011 ο Πυρήνας της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ ΚΙΛΚΙΣ μοίρασε έντυπα σε κεντρικά σημεία της πόλης του Κιλκίς.
Το θέμα δεν είναι όμως η δράση μας που γίνετε κάθε εβδομάδα, το θέμα είναι η δράση των αφεντικών που κάνουν κουμάντο στην οικονομική ζωή του νομού.
Τα αφεντικά αυτά είναι οι ιδιοκτήτες των Καζίνο που είναι στα σύνορα Ελλάδας – Σκοπίων και κάθε εβδομάδα ρίχνουν χιλιάδες ευρώ σε εταιρείες διαφήμισης και εξαπολύουν μια λαοθάλασσα νέων ανέργων που για ένα κομμάτι ψωμί μοιράζουν όλη την ημέρα σε όλη την πόλη έντυπα διαφημιστικά με δόλωμα το εύκολο κέρδος.
Έτσι πήραμε την απόφαση να μάθουμε τι ακριβώς περιλαμβάνει η διαφημιστική αυτή εξόρμηση.
Ρωτήσαμε τον υπεύθυνο Έλληνα(την καταγωγή) και μας είπε ότι. Έχουν δεκάδες νέους και νέες που καλύπτουν μέτρο μέτρο όλη την πόλη και τις κωμοπόλεις του νομού. Διαφημιστικά σε βαρύ ιλουστρασιόν πανάκριβο χαρτί σε 4 Διαφορετικά έντυπα. Ψηφιακές εκτυπώσεις στα ταξί της πόλης μας. Ψηφιακές εκτυπώσεις σε μεγάλες πινακίδες στους δρόμους( ναι αυτές που έχει απαγορευθεί η χρήση τους). Όλα αυτά με φόντο τα κλειστά μαγαζιά της πόλης μας και τους μετανάστες με τα μπογαλάκια τους που τα πουλάν μιας και σε λίγο μαγαζί για μαγαζί δεν θα μείνει ανοιχτό στο Κιλκίς. Να πούμε εδώ ότι οι διευθυντές στα καζίνο είναι και αυτοί Έλληνες( την καταγωγή) όπως και οι υπάλληλοι. Το 98% των πελατών τους είναι Έλληνες. Μερικές χιλιάδες περνάν τα σύνορα για να αφήσουν κάθε ΗΜΕΡΑ λεφτά στους άσπονδους γείτονες Σκοπιανούς.
Πολλά είναι και τα τραγελαφικά περιστατικά με αγρότες που την είδαν Ωνάσης για μια βραδιά, πήγαν στα Σκόπια πέρασαν μερικές ώρες καλά με κάποια πόρνη που τους δίνουν με λίγα χρήματα, έπαιξαν όλα τα λεφτά που εισέπραξαν από επιδότηση αγροτικών καλλιεργειών και πληρωμές από πώληση προϊόντων και μετά δεν είχαν να πληρώσουν τις υποχρεώσεις τους και κατέφυγαν στην κρατική ασφάλεια του Κιλκίς και δήλωσαν ψευδή κλοπή των χρημάτων τους από τα αυτοκίνητα τους. Βέβαια ο σκοπός ήταν να γλυτώσουν από τις συζύγους τους αλλά στην ασφάλεια δεν έγιναν πιστευτοί και έτσι έγιναν ρεζίλη δυο φορές.
Μπορεί να χάσουμε δουλειές, μπορεί να μην έχουμε να φάμε, αλλά την αξιοπρέπεια μας δεν μπορούμε να την ποντάρουμε σε κανένα καζίνο Στην Ελλάδα ή στα Σκόπια.

Θερμοπυλών Μνήμη 2011

Ο Πυρήνας του ΚΙΛΚΙΣ είχε παρουσία μελών του και στην εκδήλωση μνήμης – τιμής στο Άγαλμα του Βασιλέα Λεωνίδα της Σπάρτης όπως είχε υποχρέωση να κάνει, παρά τις οικονομικές εργασιακές και οικογενειακές δυσκολίες που όλοι έχουμε. Είναι δυνατόν τα παραπάνω να μας κάνουν να μη πάμε να τιμήσουμε κάποιους που έχασαν την ζωή τους για εμάς;
Πόσο λίγοι μπορεί να γίνουμε εμείς, οι απόγονοί τους;

Ο Λεωνίδας, με τους 300 Σπαρτιάτες Του.
Ο Δημόφιλος με τους 700 Θεσπιείς Του, στο σημείο εκείνο, την χρονική στιγμή εκείνη, έκαναν το θαύμα.
Δεν θυσιάστηκαν για την Σπάρτη και τις Θεσπιές.
Δεν έπεσαν για την Λακεδαίμονα και την Ελλάδα.
Έπεσαν σαν θυσία στον μεγάλο λυτό, δωρικό, αλλά με επιβλητική δύναμη και όψη βωμό της Φυλής και του Αίματος.
Κανένας απο τους σημερινούς Ευρωπαίους κριτές της τωρινής Ελλάδας, δεν θα υπήρχε σαν ελεύθερη 'ύπαρξη στην γη που ονομάζουν εδώ και αιώνες Ευρώπη.
Δεν θα υπήρχε Ευρώπη.
Οι Ασιάτες δεν έκαναν την Ευρώπη Σατραπεία τους γιατί 1000 Έλληνες έπεσαν νεκροί, ανέβηκαν ψηλά, πέρασαν στην απέναντι όχθη που οι Ήρωες ζουν αιώνια ...τοῖς κείνων ῥήμασι πειθόμενοι.

 

Η ομιλία του Αρχηγού του κινήματος, συναγωνιστή Ν.Μιχαλολιάκου.

Οι βόρειοι.

 

ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΚΑΣΣΑΝΔΡΕΣ

Η φωνή των Ελλήνων εθνικιστών, η ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ. Φωνάζει εδώ και τρεις δεκαετίες για την προδοσία που επιτελείται στο σαθρό κράτος της διευρυμένης, αστικής ολιγαρχίας που ονομάζεται δημοκρατία. Δεν αλλάξαμε ούτε τελεία από την διαμαρτυρία μας. Φωνάζαμε και φωνάζουμε για τους προδότες πολιτικούς που χρόνια τώρα σκέπτονται με κομματικό αλλά και προσωπικό συμφέρων μόνο, χωρίς να έχει σημασία το καλό της Πατρίδας. Φωνάζουμε για το κράτος που παρασιτικά κόλλησε σαν βδέλλα σε κάθε σημείο της ραχοκοκαλιάς της Πατρίδας μας και ρουφάει απο το αίμα μέχρι το μεδούλι των Ελλήνων. Φωνάζουμε για το προδοτικό άνοιγμα των συνόρων και την ανοχή μας στα εκατομμύρια μεταναστών που έχουν εποικίσει και έχουν μεταβάλει οικονομικά, πολιτισμικά και θρησκευτικά την Πατρίδα μας.

Φωνάζουμε για το συνάλλαγμα που φεύγει στο εξωτερικό αλλά και για την εγκληματικότητα. Φωνάζουμε για τον κίνδυνο του να μας σφάξουν μέσα στα σπίτια μας σε μια επερχόμενη κοινωνική αναταραχή που μοιάζει να είναι κοντά. Αυτά τα λέγαμε απο την αρχή. Απο την αρχή επίσης έτρεχαν αριστεροί δεξιοί και ψευδοεθνικιστές (αυτοί υπάρχουν μερικά χρόνια μόνο) να μας κατηγορήσουν οτι τα λέμε για να πανικοβάλουμε τον κόσμο, οτι ήμαστε οι Κασσάνδρες της νέας εποχής. Ποτέ δεν θα έρθει οικονομική καταστροφή, ποτέ δεν θα κλείσουν τα μαγαζάκια τους οι αστοί που με δάνεια ήταν μέσα σε μια πλάνη οικονομικής ανάπτυξης σε πλήρη τεχνητή υπερδιαστολή. Έλεγαν οτι ποτέ δεν θα έρθουν τόσοι μετανάστες, μόνο λίγοι Αλβανοί για τα χωράφια που θα βοηθήσουν τον γεωργό να γίνει μεγαλοεπιχειρηματίας. Μας έλεγαν επίσης πως, εγκληματικότητα σαν του εξωτερικού δεν θα έρθει ποτέ στην Ελλάδα . Μας λένε τώρα ότι πρόβλημα εθνικό ή και θρησκευτικό με αναταραχές και επεισόδια ενάντια σε Ελληνες πολίτες, γυναίκες και παιδιά δεν θα υπάρξουν. Μας κατηγορούν σε όλα τα παραπάνω οτι είναι δημιουργήματα της φαντασίας μας για να βοηθήσουμε την προπαγάνδα μας και να το εξαργυρώσουμε σε άνοδο των ποσοστών μας.

Μας κατηγορούν οτι ήμαστε οι ΝΕΕΣ ΚΑΣΣΑΝΔΡΕΣ .

ΚΑΣΣΑΝΔΡΑ ή Αλεξάνδρα. Η κόρη του Πριάμου και την Εκάβης. Όλοι χρησιμοποιούν το όνομά της για να χαρακτηρίσουν κάποιον ο οποίος κάνει δισοίωνες προβλέψεις. Εσφαλμένα λένε οτι είχε την κατάρα του Απόλλωνα να κάνει πολύ άσχημες και λάθος προβλέψεις. Όμως αυτό είναι λάθος. Η κατάρα της Κασσάνδρας ήταν να κάνει σωστές προβλέψεις άσχημων γεγονότων ΑΛΛΑ ΝΑ ΜΗ ΤΗΝ ΠΙΣΤΕΥΕΙ ΠΟΤΕ ΚΑΝΕΙΣ.

Προέβλεψε την καταστροφή της Τροίας που θα την προκαλέσει ο Πάρης με την αρπαγή της Ελένης.

Προέβλεψε τον θάνατο του Έκτορα.

Προέβλεψε το κακό που φέρνει ο Δούρειος Ίππος.

Κανένας δεν την πίστεψε. Σε όλες τις προβλέψεις της βγήκε ΣΩΣΤΗ.

Αυτοί που μας κατηγορούν για ανόητες και άσχημες προβλέψεις που θα διαψευσθούν ας δουν σε πόσα απο αυτά που λέγαμε βγήκαμε σωστοί και ας μη το παίζουν Κλυταιμνήστρες.

Αυτοί που μας πίστεψαν, ας δουν ποια από αυτά που προβλέψαμε σαν ''κακές'' Κασσάνδρες, συμβαίνουν ΤΩΡΑ ή έπονται και ας δώσουν και αυτοί τον μεγάλο και ιερό αγώνα μαζί μας.

Το αβγό του φιδιού

Το αβγό του φιδιού έχει καθιερωθεί σαν άσχημος και κακός συμβολισμός του αναδυόμενου Εθνικισμού και μάλιστα το χρησιμοποιούν υποτιμητικά λόγο του ότι αναφέρετε σε αβγό ερπετού. Η όλη ιστορία άρχισε με μια ταινία του Ίνγκμαρ Μπέργκμαν όπου κάτι κακοί άνθρωποι προσπαθούν να βγάλουν απο το ηθικό, οικονομικό, πολιτικό και πολιτισμικό τέλμα τους Γερμανούς της Γερμανίας του μεσοπολέμου. Το αβγό του φιδιού έχει κάποια χαρακτηριστικά που εμφανίζονται στο έργο αλλά είτε όλοι τα αγνοούν γιατί δεν έχουν δει την ταινία είτε δεν θέλουν να τα δουν εσκεμμένα.
Το κύριο χαρακτηριστικό του είναι το οτι μπορεί ένας επιστήμονας ή παρατηρητής να δει το μικρό φίδι ακόμα και εντελώς σχηματισμένο πριν ακόμα το κέλυφος του σπάσει. Μπορεί να δει την γέννηση την δημιουργία, την εκκόλαψη, την ανάπτυξη η οποία είναι ταχύτατη, σταθερά επιταχυνόμενη και ξεκάθαρα καθορισμένη και μη αναστρέψιμη.
Οπότε ο παρατηρητής μπορεί να βλέπει τα γεγονότα να έρχονται αλλά δεν μπορεί να αντιδράσει. Ενα ακόμα χαρακτηριστικό που μας παρουσιάζει η ταινία είναι οτι το αβγό του φιδιού είναι δύσκολο να βρεις τρόπο να το βλάψεις, είναι δύσκολο να το σπάσεις, είναι σχεδόν ακατόρθωτο να τα βρεις όλα και να εξαφανίσεις τον κίνδυνο.
Το αβγό του φιδιού σαν ταινία για έναν αντικειμενικό παρατηρητή είναι ένας συμβολισμός θετικός με στοιχεία φυσικής δύναμης και υπεροχής. Παρουσιάζει την παντοδυναμία Του, λόγω σχεδόν παντελής έλλειψης φυσικών εχθρών, συμβολίζει την γέννηση του ισχυρού, συμβολίζει την μοίρα που όταν έρθει η ώρα της πραγματοποίησης της κανένας μα κανένας δεν μπορεί να κάνει κάτι για να την αποτρέψει.

«Τα οχυρά δεν παραδίδονται αλλά κατακτώνται»

 ΡΟΥΠΕΛ. Η ΑΙΧΜΗ ΤΗΣ ΚΟΡΥΦΟΓΡΑΜΜΗΣ ΟΧΥΡΩΝ ΜΕΤΑΞΑ

 χάρτης της θέσης του οχυρού.
- Κόκκινο. Τμημα των πολυβολείων των οχυρών που το ένα κάλυπτε το άλλο με διασταυρούμενα πυρά.
- Πράσινο. Θέση Γερμανών.
- Μπλέ. Ποταμός Στρυμόνας

Ομάδα από μέλη του πυρήνα Κιλκίς μετά απο την συμμετοχή της στην συνάντηση με τον Πυρήνα του όμορου νομού των Σερρών επισκέφτηκε το οχυρό Ρούπελ, ένα οχυρό της οχυρωματικής γραμμής Μεταξά.
Εκεί ένας έφεδρος στρατιώτης μας ξενάγησε και μας εξιστόρησε τα γεγονότα της μάχης του 41 αλλά και μας είπε όλα τα δεδομένα για την κατασκευή του γιγαντιαίου αυτού έργου. Η ξενάγηση μας άρχισε απο την είσοδο που είναι γεμάτη με εικόνες των Αξιωματικών της εποχής εκείνης αλλά και με όπλα και αντικείμενα των στρατιωτών που ηρωικά υπερασπίστηκαν το οχυρό.
Η μάχη λοιπόν άρχισε όταν οι Γερμανοί θέλησαν να μπουν στην Ελλάδα για να περισώσουν ότι απέμεινε απο τους Ιταλούς που αποδεκατίστηκαν από τα Ελληνικά στρατεύματα που σωστά τοποθετημένα και διοικούμενα μαζί με την νεολαία της ΕΟΝ σιγά σιγά από αμυνόμενοι έγιναν επιτιθέμενοι και όδευαν σε ανακατάληψη των περιοχών που ήταν υπό κατάληψη από τους Αλβανούς. Έτσι λοιπόν τον Απρίλιο του 1941 οι Γερμανοί παρ έταξαν στην απέναντι πεδιάδα 6.500 στρατιώτες πλήρως εξοπλισμένους 140 αεροσκάφη άρματα μάχης άλλα και 250 πυροβόλα. Οι Ελληνες ήταν 950 στρατιώτες και αξιωματικοί με ούτε 10 Πυροβόλα και καθόλου αεροσκάφη για να αναχαιτίσουν την Γερμανική αεροπορία. Το Οχυρό μπορούσε να έχει 1600 άνδρες αλλά είχαν πάει προς βοήθεια του Ελληνο – Αλβανικού μετώπου και έτσι οι 950 άνδρες ήταν κυρίως μεγάλης ηλικίας επιστρατευμένοι αλλά και στρατιώτες και αξιωματικοί τραυματίες απο το μέτωπο που ανάρρωναν στα αναρρωτήρια του οχυρού. Η Επίθεση άρχισε απο τους Γερμανούς και ήταν λυσσαλέα. Αεροπορία και Πυροβολικό ήταν οι πρώτοι που άρχισαν να βάλουν κατά του τεχνητού λόφου του κεντρικού οχυρού μιας και νόμιζαν οτι το οχυρό ήταν αυτό που στην κορυφή του βουνού φαινόταν τα πολυβολεία του. Το οχυρό όμως ήταν δικτυωμένο υπόγεια σε μια ακτίνα 2.5 χιλιομέτρων απο την κορυφή του βουνού και με διασταυρούμενα πυρά μπορούσε να χτυπάει τους επιτιθέμενους του ενός λόφου με τα πολυβόλα του απέναντι χωρίς να μπορούν οι επιτιθέμενοι να καλυφθούν πουθενά. Οι πρώτες επιθέσεις αποκρούσθηκαν με απόλυτες μηδενικές απώλειες απο την Ελληνική πλευρά και με δεκάδες νεκρούς Γερμανούς από την άλλη. Το οχυρό είχε δενδροφυτευθεί για να μη ξεχωρίζει απο την υπόλοιπη περιοχή και έτσι τα αεροπλάνα δεν μπορούσαν να χτυπήσουν τα πολυβολεία άλλα και το πυροβολικό δεν είχε στόχο. Έτσι ο Γερμανός διοικητής Πίτερσεν διέταξε να ανέβει ένα Ζέπελιν με αξιωματικούς του πυροβολικού με την ειδικότητα του τεχνικού παρατηρητή βολής και με δικές τους υποδείξεις κατηύθυναν τα πυρά του πυροβολικού στα πολυβολεία που μπορούσαν να διακρίνουν από αέρα, μιας και σαν αεράμυνα η δύναμη του οχυρού ήταν μηδενική και δεν μπορούσαν να βλάψουν το Ζέπελιν. Η ζημιά που προκάλεσαν ήταν πολύ μικρή μιας και τα πολυβολεία στους λόφους ήταν δεκάδες όπως και οι έξοδοι διαφυγής. Την επόμενη νύχτα ένα ειδικό τμήμα αμφήβιων δυνάμεων των Γερμανών προσπάθησε να περάσει πλέοντας κατα μήκους του ποταμού στην πίσω πλευρά των οχυρών και να αιφνιδιάσει τους αμυνόμενους. Οι κατασκευαστές του Οχυρού όμως είχαν προβλέψει και αυτήν την πιθανότητα και είχαν τοποθετίσει πλέγματα στον ποταμό σε σημείο που το ποτάμι ήταν εντός εμβέλειας 6 πολυβολείων απο απέναντι λόφους με αποτέλεσμα την ακινητοποίηση των φουσκωτών των Γερμανών να ακολουθήσει ομοβροντία πολυβόλων με αποτέλεσμα και τα 3 πληρώματα των πρώτων απο τις 18 λέμβους να χάσουν την ζωή τους χωρίς να γλυτώσει ούτε ένας.
Οι γερμανικές δυνάμεις όμως απο την περιοχή της Δοιράνης είχαν περάσει μιας και δεν υπήρχε δυνατότητα οχύρωσης εκεί και Ετσι έφθασαν μέχρι την Θεσσαλονίκη ενώ άλλα στρατεύματα είχαν σχεδόν φθάσει στην Αθήνα με αποτέλεσμα και την συνθηκολόγηση. Τότε ο Γερμανός διοικητής έστειλε μήνυμα στον Ελληνα διοικητή Τχη (ΠΖ) Γεώργιο Δουράτσο με ενημέρωση για την συνθηκολόγηση και κάλεσμα προς παράδοση του οχυρού. Η απάντηση του Δουράτσου ήταν σε 4 σκέλη.
Α) Ότι τα οχυρά παραδίδονται ΜΟΝΟΝ όταν κυριευθώσιν παρά του αντιπάλου.
Β) Ότι τοιούτων διαταγών περί ανακωχής κλπ. στερούμεθα παρά των ιεραρχικώς προϊσταμένων μας αρχών.
Γ) Ότι διαταγάς λαμβάνομεν και εκτελούμεν μόνον τας προερχομένας εκ των προϊσταμένων μας Αρχών.
Δ) Ότι ο αγών θα συνεχιστεί πάσα δε απόπειρα προσεγγίσεως του οχυρού θα συντριβεί.

΄Ετσι έμεινε και σαν ρητό του οχυρού <<Τα οχυρά δεν παραδίδονται αλλά κατακτώνται>>

Ο Γερμανός απεσταλμένος διαβεβαίωσε στην στρατιωτική του τιμή ότι δεν επρόκειτο για απάτη και όρισε συνάντηση για την 6:00 της επόμενης 10/4. Περί την 23:30` ώρα ελήφθη διαταγή πρώτα τηλεφωνικά και μετά εγγράφως για κατάπαυση του πυρός. Μετά την λήψη των διαταγών αυτών η διοίκηση των οχυρών αποφάσισε ομόφωνα την συνέχιση του αγώνα, καθώς και η αντίδραση των ανδρών του οχυρού ήταν ότι ο αγώνας έπρεπε να συνεχιστεί. Κατόπιν νέας τηλεφωνικής επικοινωνίας όμως, διαπιστώθηκε ότι η περαιτέρω θυσία ήταν μάταια.

Την επομένη 10 Απριλίου 1941 έλαβε χώρα η παράδοση του οχυρού. Έξω από το οχυρό ήταν παραταγμένο γερμανικό τμήμα που απέδωσε τιμές. Ο εντεταλμένος για την παραλαβή του οχυρού Γερμανός συνταγματάρχης συνεχάρη τον διοικητή του, Ταγματάρχη Δουράτσο, διαβεβαιώνοντας τα συγχαρητήρια και το θαυμασμό των ανωτέρων του. Τόνισε μάλιστα ότι για τους Γερμανούς αποτελούσε τιμή και υπερηφάνεια ότι είχαν ως αντίπαλο έναν τόσον ηρωικό στρατό.
Ο συνταγματάρχης Πίτερσεν ακόμα είπε οτι σαν στρατιωτικός δεν τον θλίβει η μεγάλη αυτή απώλεια γιατί ήταν σε μια έντιμη μάχη, αλλά τον θλίβει σαν άνθρωπο μιας και μόνο οι μισοί από το σύνταγμα του πλέον δεν ήταν νεκροί ή τραυματίες.

Έτσι έληξε η μάχη του Ρούπελ, που επάξια κατατάσσεται στην κατηγορία των απόρθητων οχυρών, καθώς δεν καταλήφθηκε από τον αντίπαλο αλλά συνθηκολόγησε λόγω εξωτερικών περιστάσεων και κατόπιν διαταγής. Το 125ο γερμανικό Σύνταγμα πλήρωσε τις μάταιες προσπάθειες κατάληψής του με 400 νεκρούς και τραυματίες, ενώ το 100 Σύνταγμα Ορεινών Κυνηγών που ενήργησε κατά του οχυρού Παλιουριώνες είχε 27 νεκρούς και 75 τραυματίες. Οι απώλειες της φρουράς του Ρούπελ και όχι μόνο του οχυρού ανήλθαν σε 44 νεκρούς και 152 τραυματίες.
Οι νεκροί του οχυρού Ρούπελ ήταν 14 μόνο.
Κανένας αιχμάλωτος δεν εκτελέστηκε αλλά έλαβε και απολυτήριο στρατιωτικό στα Γερμανικά.
Ο λόγος που η παραπάνω ιστορία έχει γίνει μόνο ένα έργο που δεν το παίζουν ΠΟΤΕ και το ότι και οι μαθητές όλης της Ελλάδας αλλά και ειδικότερα οι του Κιλκίς Σερρών δεν πηγαίνουν πια εκδρομές σχολικές για να μάθουν το συμβάν είναι το οτι το γεγονός σαν γεγονός αλλα και η θεόρατη κατασκευή των οχυρών είναι απο μόνη της μια ένεση εθνικής υπερηφάνειας και τόνωσης του ηθικού μας γιατί δείχνει οτι, αν θέλουμε και έχουμε άξιους ηγέτες η Ελλάδα είναι πολύ μεγάλη.

                                                    Τχης (ΠΖ) Γώργιος Δουράτσος.

Ο παππούς ενός απο τα μέλη του Πυρήνα Κιλκίς ήταν ένας απο τους 14 πεσόντες Ήρωες της Μάχης των Οχυρών. ΔΝΕΑΣ ΜΠΙΚΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ 06/04/1941

                Σε αυτό το μέρος λίγα χρόνια πρίν γράφτηκε μια χρυσή σελίδα στην ιστορία μας.

                     Φωτογραφίες απο το Οχυρό Ρούπελ όπως είναι σήμερα Ιούνιος του 2011
                                        Όλες οι εργασίες ανακατασκευής έγιναν το 1969 - 1972

                                                            Μέλη του Πυρήνας Κιλκίς

Τα οχυρά έφτιαξε ο Ιωάννης μεταξάς συνεχίζοντας το έργο του όταν έγινε πρωθυπουργός. Το όλο έργο χαρακτηρίζετε απο μια πρωτοφανή για τα τωρινά δεδομένα αξιοπιστία, αξιοκρατία, και αξιοπρέπεια. Δεν το έκαναν μεγάλες κατασκευαστικές εταιρείες ούτε με διαγωνισμούς και μειοδοσίες. Ο Μεταξάς που αντιλαμβανόταν οτι οι Βούλγαροι δεν είναι αδέρφια μας και με την πρώτη ευκαιρία θα μας έσφαζαν ξανά για να πάρουν την Μακεδονία μας ειδικά τώρα που ήταν και σύμμαχοι των νικητών έως τότε Γερμανών. Για να βουλώσουν μερικά στόματα που λένε οτι ο Μεταξάς βρέθηκε προ εκπλήξεως όταν μπήκαμε στην μάχη με τους Ιταλούς και Γερμανούς να πω οτι οι κύριες εργασίες άρχισαν το 1935 και διακόπηκαν το 41 μιας και εκτός της διασύνδεσης των πολυβολείων του Ρούπελ ήθελε να πετύχει και διασύνδεση των βασικών Οχυρών ( Μπέλες, Ρούπελ, Αγκίστρου κλπ...) Οι επιστήμονες που το σχεδίασαν ήταν απόφοιτοι αλλά και φοιτητές του εθνικού Μετσόβιου πολυτεχνείου, μέλη της ΕΟΝ όπου ταξίδεψαν σε όλη την Ευρώπη Ναζιστική ή μη και έλαβαν πληροφορίες για την βασική δομή και τις ανάγκες ενός τέτοιου έργου. Οι εργάτες που το έχτισαν, ήταν απο την Νότια Ελλάδα που ερχόταν στην περιοχή του Κιλκίς και των Σερρών με δεμένα τα μάτια για να μη μπορούν να αναγνωρίσουν την τοποθεσία που γίνονται τα έργα. Οι σήραγγες του Ρούπελ ΜΟΝΟ είναι περίπου 7 χλμ και είναι σε 3 επίπεδα με 14 εισόδους και εξόδους γνωστές. Τα μαγειρεία ήταν κατασκευασμένα έτσι ώστε οι μυρωδιές να φεύγουν έξω απο ένα σύστημα εξαερισμού με έξοδο περίπου 5 χιλιόμετρα νοτιότερα ώστε ο βαρδάρης να πηγαίνει τις μυρωδιές νότια στα μετόπισθεν και όχι βόρεια στους εχθρούς ώστε να μπορούν να αντιληφθούν την ύπαρξη τους. Η ροή του αέρα γινόταν με μηχανές που κινούσαν φτερωτές σε κομβικά σημεία των στοών( σήμερα χωρίς τις μηχανές και μέσα στο καλοκαίρι συνέχιζες να αισθάνεσαι την ροή του δροσερού αέρα που δεν αφήνει κανένα μέρος των στοών χωρίς φρέσκο αέρα). Η κάθε είσοδος είχε προβλεφθεί να αρχίζει με μια ευθεία 25 μέτρων περίπου που στο τέλος της είχε ένα πολυβόλο σε οπή στον τοίχο που ακόμα και ένας σύγχρονος σπρίντερ δεν θα μπορούσε να καλύψει δεχόμενος πυρά. Το σύνολο της δύναμης που μπορούσε να ζήσει μέσα στην στοά ήταν 1.600 άνδρες με κρεβάτια, τουαλέτες οπλισμό τροφή και νερό χωρίς κανένα πρόβλημα. Σε περίπτωση ανάγκης θα μπορούσε να διπλασιαστεί ο αριθμός και η δύναμη προσβολής του εχθρού μιας και μπορούσαν να βγουν τεράστιες δυνάμεις στρατιωτών απο διάφορες εξόδους σε ακτίνα 2.5 χλμ και να βρεθούν στα μετόπισθεν ανά πάσα στιγμή.
Ένα έργο που δείχνει ότι ο Μεταξάς προέβλεψε σωστά, σχεδίασε σωστά και έπραξε σωστά ότι έπρεπε για να μπορέσει να γίνει αυτό το τεράστιο έργο που κράτησε την πάνοπλη πολεμική μηχανή των Γερμανών και τους ανάγκασε να την περάσουν κάνοντας πάνω από 300 χλμ επιπλέον μέσω της Δοϊράνης.